Debby Roukens' Weblog

Gisteren waren we voor de kerst bij papa en mama. Hartstikke gezellig, cadeautjes uitpakken (eigenlijk tegen mijn principes met kerst, maar met Veere toch wel erg leuk), gourmetten en natuurlijk spelletjes doen. Helaas pakte een van de spelletjes wel heel naar uit. We zouden gaan sjoelen en de bak stond rechtop tegen de muur zodat hij niet zo veel ruimte in beslag nam. Ineens hoorde ik een klap en een fractie van een seconde later voelde ik hem ook. De sjoelbak was met het zware gedeelte (waar dus de schijven opgeslagen zitten) tegen de zijkant van mijn hoofd gevallen. Omdat ik zat te lezen zag ik hem niet aankomen dus de verrassing was extra groot. Ik heb wel een stevig hoofd is gebleken, want de sjoelbak was stuk. Iets in mijn hoofd misschien ook wel, want ik voel het nog steeds.

Vannacht om half 4 een soort deja vu. Een harde klap en daarna gegil. De volle boekenplank die boven het bedje van Veere hangt was in zijn geheel naar beneden gekomen. Veere was godzijdank niet geraakt door de plank, maar wel door wat boeken. Gelukkig had ze ook nergens pijn, ze was alleen heel erg geschrokken. Die plank gaat dus terug met pluggen van minimaal 20 centimeter lengte en met 10 boeken er op. Maximaal.

Vandaag was ik weer voor Radio West op pad, naar het Stadsklooster in Den Haag. Wat een geweldige lokatie! Zulke vredelievende mensen die niet alleen in hun eigen geloof geloven… Prachtig. En er is niks engs gebeurd. Misschien hebben de kaarsjes geholpen die broeder Frans opstak voor de uitzending. Ik heb nu ook wat kaarsjes aangestoken. Hopelijk helpen ze me schadevrij door de rest van deze tweede kerstdag heen!

Meestal kom ik blij terug na een uitzending op woensdag. Ik mag dan op pad naar bijzondere, rare of mooie lokaties. Vandaag was de lokatie ook zeker bijzonder. Maar ik kwam verdrietig terug.
Ik was te gast bij het joods woonzorgcentrum in Scheveningen. Het mr L. E. Visserhuis huisvest zo’n vijfenveertig bewoners van verschillende gezindten (orthodox, liberaal, en niet-traditioneel). Ik was vooral nieuwsgierig naar de tradities en die nieuwsgierigheid was niet voor niets. Bijna elke minuut las ik of hoorde ik iets nieuws. Dat de liften bijvoorbeeld op zaterdag (rustdag) niet bediend hoeven worden omdat ze dan uit zichzelf werken. Dat om 5 voor 7 �s avonds de kaarsen aangestoken worden. De joodse directrice vertelde over de behoefte onder gelijkgestemden te zijn en de verhuisplannen. De kok vertelde over de enorme keuken (onderverdeeld in 5 keukens!) waarin volgens de kasjroet (de spijswetten) op een hele speciale manier gekookt wordt. De vloeren hebben verschillende kleuren zodat duidelijk te zien is waar met melk en waar met vlees gewerkt wordt. Die twee mengen mag niet. Er zijn zelfs aparte spoelkeukens om de spullen te wassen waarmee vlees � of melkgerechten bereid zijn. En omdat de kok niet joods is komt de rabbijn �s ochtends de oven ontsteken en de sla wassen. De kok vindt dat overigens niet altijd fijn�
Rabbijn Katzman zelf (met keppel en lange baard) liet mij gastvrij binnen in de sjoel, de synagoge. Hij vertelde over Rosj Hasjana (joods nieuwjaar), over hoe de diensten er uitzien en hij verklaarde waarom hij me geen hand gaf. Als orthodoxe jood raak je alleen eigen familie aan, omdat je niets moet aanraken �dat jou niet toebehoort�. Zijn vrouw raakt ook geen mannen buiten het gezin aan, legde hij uit. Zodoende namen we afscheid zonder handen, maar wel op zeer plezierige wijze.
Maar helemaal aan het eind van de uitzending werd het me pas echt duidelijk waarom deze bewoners zo graag bij mensen van gelijke gezindte zijn. Drie bewoners vertelden over hun oorlogsverleden. Natuurlijk wist ik al dat dit een belangrijke onderlinge binding geeft, maar toen ik de verhalen zo hoorde drong het harder dan ooit tot me door. De eerste bewoonster die ik sprak vertelde gelijk over haar verleden in een concentratiekamp. Over het feit dat er experimenten op haar waren gedaan waardoor ze onvruchtbaar werd en dus nooit kinderen had gekregen. Haar medebewoner omschreef zijn verleden als �een rijk oorlogsverleden�. Zo klonk het haast positief, maar dat was het natuurlijk allesbehalve. Familie was er niet meer. Ik vond het vreselijk dat ik maar zo kort naar hun verhalen kon luisteren, ik had het gevoel dat ik ze alledrie tekort deed.
Ik zat vol vragen en vele daarvan zijn beantwoord. De bewoners hoeven deze vragen normaal gesproken in dit huis niet te beantwoorden, ze hoeven niets uit te leggen. Ze weten allemaal wat er gebeurd is. Ik kan me er niets bij voorstellen. Ik durf me er zelfs niet eens een voorstelling bij te maken. Ogenschijnlijk gewone oude mensen. Maar met een allesbehalve gewoon verleden. Wat doen mensen elkaar toch vreselijke dingen aan�

(de uitzending is vanaf donderdag terug te luisteren via www.roukost.nl onder het kopje ‘Roukost op lokatie’)

Foto: Marjan de Jong

Omroep West (Radio TV West is nog steeds de benaming in de volksmond, maar zo heten we officieel niet meer) brengt binnenkort een nieuw boekje uit en daar krijg ik ook een nieuwe foto in. Bij deze de ‘voorpublicatie’! Oke, mijn haar zit een beetje maf, maar verder vind ik hem wel leuk. En eerlijk gezegd zit mijn haar als ik in het wild rondloop ook raar. Meestal.

Gisteren had ik weer een hele leuke uitzending. Vanuit het Museon in Den Haag waar nog tot oktober een prachtige tentoonstelling te zien is over dieren en hoe ze bewegen. Ik was niet alleen zelf bezig te met interviewen, ik werd ook geinterviewd! Door drie jonge journalistes van Draj. Het is in zijn geheel terug te lezen op www.draj.nl maar ik heb een deel hieronder even gekopieerd:

Door De DoorgeDRAJde Museon Gluurders Joukje, Eva en Yasemin

We hadden een interview met Debby Roukens van Radio West.

Doet u nog ander werk dan Radio West?
Ja, ik doe ook 2 keer per week het nieuws op TV West. Dan word ik helemaal mooi opgemaakt en krijg ik andere kleding aan die het goed doet op tv.

Wat vind je leuker, radio of tv?
Dat is een moeilijke vraag, maar toch vind ik radio leuker. Bij de tv moet je de hele tijd stil zitten en voorlezen. Bij de radio ga je ook op stap. Maar als ik voor de tv op stap zou kunnen, zou ik dat het liefste doen.

Wilde je vroeger ook al bij de radio werken?
Heel vroeger wilde ik Indiaan worden, maar dat kan natuurlijk niet. Later wilde ik graag dierenarts worden. Maar je had daar wiskunde voor nodig en dat had ik niet gedaan dus kon ik dat niet doen. Toen ben ik bij de radio gaan werken.

Waarom zijn jullie vandaag in het Museon?
Omdat het nu vakantie is en dan zijn er veel kinderen. Het is vandaag ook woensdag en elke woensdag gaan we ergens heen.

Wat vind je van het Museon?
Dit is de eerste keer dat ik in het Museon ben. Ik vind het hier heel mooi, en ze hebben leuke dingen. Ook de bovenste verdieping is heel interessant.

Ben je wel eens bang dat er iets fout gaat?
Ja, want het is live dus als ik iets verkeerd zeg hoor je dat gelijk.

Heb je op de radio wel eens een erge fout gemaakt?
Ik heb wel eens iemand aan de telefoon gehad waarvan zijn tuinman had gezegd dat als hij zijn plant gezond wou laten worden, hij de plant moest verwennen. Toen heb ik gezegd: ”Net zoals je bij je vrouw moet doen!” Het bleef toen stil aan de lijn dus toen dacht ik: ”O, jee! Misschien heeft hij helemaal geen vrouw!”

Is al die apparatuur niet heel ingewikkeld?
Nee, want alles wat ik moet weten is het knopje van aan/uit en dat ik de microfoon moet bewegen. De rest regelt iemand anders.

Doe jij alle uitzendingen van Radio West?
Nee, ook andere mensen doen dat. Ik doe het elke dag van 12.00 uur tot 14.00 uur.

Wat is het leukste van werken bij de radio?
Ergens heen gaan, dan kun je zelf iets doen.

Wat is het minst leuk van werken bij de radio?
Eigenlijk niks. Alleen dat ik altijd tijdens de uitzending moet eten, omdat ik rond lunchtijd zit.

Wil je dit nog lang blijven doen?
Ja, heel lang! Zelfs als ik met mijn rollator loop, doe ik dit nog!

(foto Dick van Ham, zie ook www.dickvanham.nl)

Niet alleen de titel van een liedje; Valentijn was echt een aparte beleving dit jaar. Omdat het op woensdag viel ging ik voor de uitzending van Roukost op pad. De luxe winkelstraat aan het Noordeinde in Den Haag werd uitverkoren. Ik mocht (helaas in de plenzende regen) de straat op en de mooiste winkels in om te praten over de populairste cadeau’s, te kijken naar de mooiste spullen en te luisteren naar de mooiste gedichten. Dat mijn Valentijn in een wat ander daglicht stond dan normaal gesproken heeft denk ik geen toelichting meer nodig, maar hij was nog aparter dit jaar doordat er de hele middag twee mannen achter me aanrenden! Nee, geen aanbidders. Een van beiden had ik zelfs nog nooit gezien. Leon Koppenol en Dick van Ham zijn amateurfotografen die zich bij West hadden gemeld met het verzoek foto’s van medewerkers te mogen maken. Hartstikke leuk natuurlijk maar ook wel een beetje lachwekkend. Ik snap nu hoe beroemdheden zich soms moeten voelen; als ik voor mijn gevoel mijn voet een beetje verzette flitsten er gelijk twee lampen. De eerste selectie die ik te zien heb gekregen is erg mooi geworden. Een van de grappigste staat hierboven.
Overgens werd Valentijnsdag alleen nog maar aparter naarmate de dag vorderde. Ik kreeg zoals verwacht geen kaarten, maar bij thuiskomst trof ik wel een enorme bos rode rozen aan en een prachtig cadeau. Oplaadbare lampjes voor donkere tijden luidde (samengevat) de boodschap. Van Richard! Hoewel ik niets aan Valentijn doe is het op de een of andere manier toch elk jaar weer een heel bijzondere dag…

Het zit er alweer op… Wat een gave avonden waren dat zeg! In 9 uur tijd zijn er bekende en minder bekende namen langsgekomen. Niet alleen op ons kleine podium maar ook aan tafel. Speech van Arrested Development, auteur Marcel Moring, Finn Andrews van The Veils, Aberfeldy, Stuart A. Staples, Jhelisa, Rick Moody en ga zo maar door. En wat opviel is dat bijna iedereen die door ons geinterviewd werd zo sympathiek en relaxed was. Een enkeling met sterallures daargelaten. De heren van Razorlight bijvoorbeeld wilden eerst niet optreden maar wel praten, maar uiteindelijk gaven ze helemaal geen interviews. Admiral Freebee had last van zijn oren, Bettye Lavette had een te druk schema. Ach, het mocht de pret niet drukken. Volgend jaar de 15e editie. Ik hoop dat ik daar weer bij mag zijn!

Vanmiddag was ik druk bezig met het voorbereiden van de Crossing Border-uitzendingen toen ik op de radio een bericht hoorde over een staking in het openbaar vervoer. In de grote steden, dus ook in Den Haag, werd tot 3 uur niet gereden. Daarna hoefden reizigers niet te betalen. In eerste instantie bedacht ik dat ik bofte dat ik nergens heen hoefde en hoe ik anders geboft had met een eigen auto. Verder bedacht ik me dat de actie van later op de dag een stuk sympathieker is. Je baas pesten maar geen mensen duperen die er ook niets aan kunnen doen. Of ze in hun gelijk staan weet ik eigenlijk niet, ik heb de reden van de staking gemist. Na deze overpeinzingen ging ik snel weer verder, want met zo’n 30 gasten aan tafel de komende drie dagen heb je een hoop te lezen.
Vanavond was de eerste avond van Crossing Border, maar nog zonder uitzending. Ik stapte in de tram met zoals altijd mijn strippenkaart al voorgevouwen. Je bent een brave burger of niet. Automaat stuk. Verdorie. Volgende automaat dan maar. Ook stuk. Ik liep naar de trambestuurder. “Ik wil graag naar Den Haag” en op dat moment schoot het me weer te binnen; “We staken!” riep de goede man vriendelijk. Ik MOCHT dus zelfs niet betalen! Rare gewaarwording.
Crossing Border was gaaf. Wudstik (een klassiek geschoolde rapper uit Amersfoort) en Room 11 (een jazzy quintet uit Amsterdam) gaven een super optreden. Daarna tevreden terug naar huis. Opmerkelijk hoe snel je went aan reizen zonder stempelen. Een oudere mevrouw zat met hetzelfde probleem als ik op de heenweg. “Nou, dat moet dan maar”, mompelde ze toen ze uitleg had gekregen. “Het is in uw voordeel!” riep de bestuurder nog, maar ze kon alleen maar brommen dat ze het maar raar vond.
Morgen opnieuw met de tram naar Theater aan het Spui voor Crossing Border. Overmorgen en zaterdag ook. Dan zal ik uiteraard braaf weer stempelen. Voor de mensen die een hekel aan de tram hebben of die gewoon niet kunnen heb ik goed nieuws; Radio West zendt alle avonden uit tussen 8 en 11 uur, met speciale optredens en zoals gezegd heel veel interviews. En voor de mensen die te ver weg wonen: via www.westonline.nl is het ook te volgen, met beeld en al! Kunnen jullie me eens voor paal zien zitten met een koptelefoon op…

Nee hoor, ik heb geen loterij gewonnen. Maar een tijdje geleden schreef ik over Ineke Verkaaik van boekhandel Verkaaik in Gouda die genomineerd was om boekverkoper van het jaar te worden. En ze heeft gewonnen! Toch leuk, kan ik een jaar lang zeggen dat ik de beste boekverkoopster van Nederland in de uitzending heb!

Zoals beloofd toch nog wat foto’s van mijn radiobezoek aan Space Expo in Noordwijk. Zo sta je op de grond, zo op de maan! Het pak aantrekken was trouwens erg leuk. Uitdoen wat minder, want het bleek gemaakt te zijn voor een astronaut die 10 centimeter kleiner was dan ik….

Elke vrijdag spreek ik een boekhandel uit de regio voor de nieuwste boekentop 10. De ene week is dat een top 10 aan de hand van de verkoopcijfers, de andere week is dat een top 10 op thema. Erg leuk om op de hoogte te blijven en voor mij ook altijd een extraatje, omdat ik het boek dat wordt uitgekozen voor een recensie altijd ook krijg. Hoewel ik eigenlijk altijd erg te spreken ben over alle boeken is het eens in de vier weken extra genieten. Ineke Verkaaik van de gelijknamige boekhandel in Gouda zoekt dan namelijk met veel liefde een boek uit dat aan alle criteria van het programma voldoet; het is mooi of grappig, verdrietig of bijzonder maar altijd leesbaar binnen een week. En dat is toch best een zoektocht. Ze vertelt bovendien altijd enorm gepassioneerd over haar lievelingsboeken, want dat zijn het. Dit jaar is ze voor de tweede keer genomineerd als boekverkoper van het jaar. Ze staat nu nog op de zogenaamde ‘longlist’, maar als ze genoeg stemmen krijgt komt ze op de ‘shortlist’. Dat was vorig jaar ook het geval. Helaas bleef ze toen steken op de tweede plaats. Het zou leuk zijn als ze dit jaar wel wint, want ze verdient het gewoon! Wil jij ook stemmen? Dat kan via www.elspeetconferenties.nl Wel snel doen, want er kan geloof ik nog maar twee weken gestemd worden….