Debby Roukens' Weblog

Help!

Debby — Mon, 21 Jun 2010 18:30:36 +0000

Terwijl de halve wereld voetbal kijkt is vandaag in Marokko een conferentie begonnen over de walvisvangst. Ondanks een internationaal verbod dat in1986 in ging vangt Japan jaarlijks honderden walvissen onder het mom van ‘wetenschappelijk onderzoek’. Voor zover bekend zijn in het seizoen 2009-2010 maar liefst 2078 grote walvissen gedood, waarvan 1512 via de walvisvaart. Dit cijfer is exclusief dolfijnen, bruinvissen en grienden.
Japan wil een compromis waarin het instemt in beperkte mate te mogen vangen, met een vooruitzicht naar een verbod. Als dit compromis gekozen wordt betekent het dat er dus weer met toestemming gejaagd mag worden. Bizar als je bedenkt dat de walvis in zijn voortbestaan wordt bedreigd. Wat kunnen we daar nou tegen doen? Stoppen met voetbal kijken hoeft echt niet. Ik heb mijn handtekening gezet tegen de walvisvangst. Doe jij dat ook? https://secure.avaaz.org/nl/whales_last_push/?vl
Niet wachten met reageren, er wordt nog deze week gestemd voor of tegen de jacht. En stuur de link alsjeblieft aan zo veel mogelijk mensen door. Niks doen levert zeker niets goeds op…. Dus: help!

Nieuw begin

Debby — Sun, 13 Jun 2010 19:45:36 +0000

Richard rijdt net weg, rugzak met spullen bij zich. Eigenlijk al heel lang een vertrouwd gezicht, ware het niet dat de achterliggende reden een hele andere is dan de afgelopen jaren. Hij gaat een nacht ergens anders slapen omdat hij morgen al om 7 uur ‘s ochtends een afspraak heeft en hij dan wat minder vroeg hoeft op te staan. Geen vertrek dus naar zijn eigen huis met spullen van Veere. Na een paar verwarrende jaren hebben we besloten weer met elkaar verder te gaan. Geen halfzachte poging, maar serieus. Hij heeft zijn huis opgezegd, mijn huis staat te koop en binnenkort verhuizen we met zijn drietjes naar een nieuwe woning voor een frisse nieuwe start. Een drukke maar leuke tijd. Lekker tuttig filosoferen over welke kleuren we op de muren gaan smeren, discussies voeren over wat een nieuwe koelkast mag kosten en op zoek naar de ultieme lamp voor de woonkamer… We hebben er ontzettend veel zin in!

Moederdag 2010

Debby — Sun, 09 May 2010 16:41:26 +0000

De moederdag van dit jaar wordt er voor mij een om nooit te vergeten. Aangezien ik nog steeds ziek op bed lig begon het daar vanochtend om een uur of 10 goed, met een uitgebreid ontbijt op bed. Heerllijk!
De feestvreugde daalde iets met een telefoontje van de tandarts. Die had ik donderdag gebeld omdat mijn enige vulling er weer (zie een eerder bericht, ik geloof dat ik het The Neverending Story heb genoemd) was uitgevallen. Voor minimaal de 15e keer inmiddels. Maar goed, ik kon vandaag terecht. Niet echt feestelijk, nog minder omdat ik er voor op pad en dus mijn bed uit moest, maar een gat in je mond is ook niet alles.
Om 12 uur kwam mijn hele ontbijt er uit. Ik had deze keer wel de bijsluiter gelezen toen ik antibiotica mee kreeg van de dokter en braken staat er op als een bijwerking die regelmatig voorkomt. Daarna maar weer slapen. Om vervolgens drie kwartier met een rommelende buik op zijn kop bij de tandarts in de stoel te hangen.
Nu lig ik weer in bed. Met gelukkig een hele mooie herinnering aan deze maffe dag; de versierde tegel die ik vanochtend kreeg met daarop de tekst: ‘Ik vind je lief mama xx Veere’. Daar kan geen missende vulling of rommelende buik tegenop!

Vroeg!

Debby — Wed, 05 May 2010 15:56:10 +0000

Sinds kort zijn we bezig met het Tv West Ochtendnieuws en dat mag iedereen weten! Dit heuglijke feit wordt dan ook gigantisch verkondigd langs de A4 bij de pannekoekenboerderij. Gaat dat zien! En voor degenen die daar nooit rijden:

Bleh

Debby — Sat, 01 May 2010 12:34:17 +0000

Volgens de dokter is het domme pech, een virale infectie krijgen, oftewel: griep. Het heeft niks te maken met een gebrek aan biefstuk en het ligt ook niet aan het feit dat ik het vaak nogal druk heb. Gewoon pech dus. En ik heb weer pech, sinds woensdag lig ik al op bed. Jammer dat je eindelijk eens lekker thuis bent maar dan nergens zin in of puf voor hebt. Dus slaap je een beetje, slof je eens keertje naar beneden voor een kopje thee en dan slof je weer terug naar bed om nog maar eens te gaan slapen. Oersaai, maar de dagen vliegen om. Het hoogtepunt van de week had ik gisteren toen ik ineens enorme hartkloppingen kreeg. Da’s eng! Ik kon er zelfs niet door slapen. Toen ik de verpakking van de neusspray die de dokter had voorgeschreven wilde weggooien besloot ik eerst nog even de bijsluiter te lezen. Toen viel het kwartje. Hoewel hartkloppingen ‘niet vaak’ voorkomen is het wel een bijwerking. Dag neusspray! Hoe bedoel je, het middel is soms erger dan de kwaal…

Nog minder netjes

Debby — Fri, 30 Apr 2010 19:07:37 +0000

Ik rook niet, drink amper en tegenwoordig kan ik de chocolade ook aardig laten staan. Toch heb ik een verslaving; Marktplaats. Af en toe schiet me iets te binnen dat ik wel leuk zou vinden om te hebben en dan is het de sport dat binnen zo min mogelijk tijd te vinden en te bemachtigen. Ik weet het, ik ben verwend.
Af en toe moet je natuurlijk ook eens opruimen, dus er staat ook het nodige van mezelf te koop. Dat levert vaak genoeg frustraties op omdat mensen bieden maar dan niet meer reageren, of een afspraak maken en niet komen opdagen, maar er gebeuren zelfs gekkere dingen. Van de week kreeg ik een mailtje over een tafel die ik aanbood op MP. Ik had hem al aan iemand beloofd, hij hoefde alleen nog maar opgehaald te worden. Een heel verhaal van een vrouw, dat ze door haar man uit huis was gezet met haar dochtertje, een tijd in de opvang had geleefd en nu gelukkig iets voor zichzelf had maar dat ze helemaal geen geld had. Of ik het tafeltje aan haar wilde geven. Aan de ene kant vond ik het hondsbrutaal, aan de andere kant… als je zoiets durft te vragen dan is er serieus iets mis, toch? Dus mailde ik terug dat ik het heel naar voor haar vond maar dat de tafel in principe verkocht was. Maar of ze misschien nog iets anders kon gebruiken waar ik haar eventueel mee zou kunnen helpen. Ik zie mezelf echt niet als barmhartige samaritaan, maar een reactie of misschien een simpel bedankje had ik niet raar gevonden. Wat volgde was… niets. Een dag later mailde ze alleen de vraag of de tafel er nog was. Ik ben blij dat ‘ie al verkocht was. En deze keer werd hij gelukkig nog opgehaald ook.

Niet netjes

Debby — Thu, 29 Apr 2010 16:25:53 +0000

Uit mijn ooghoek zie ik twee jonge mannen aan de overkant van de straat lopen. Iets te netjes gekleed naar mijn idee. Ik zie ook hoe ze mij ontdekken en -alsof ze het zo geoefend hebben- zonder overleg tegelijkertijd de straat oversteken om naar de voordeur te lopen. Die willen vast iets verkopen, dat kan haast niet anders. Kuro loopt in de achtertuin, het is lekker weer dus de schuifpui staat open. Terwijl de deurbel rinkelt heb ik een helder -maar misschien niet zo netjes- idee. Ik roep Kuro die enthousiast mee gaat naar de deur. Een hond schrikt toch altijd een beetje af. Het is natuurlijk een huppelhond, dus op het moment dat ik de deur opendoe stuitert hij naar buiten, de mannen inderdaad enige schrik aanjagend. Automatisch buk ik een beetje voorover om Kuro terug te roepen en terwijl ik weer omhoog kom valt mijn oog op het bordje dat de heren op hun borst dragen ‘Jesus Christ’ staat er in grote letters op. ‘Sorry, ik zie waarvoor jullie komen maar ik heb geen interesse’ hoor ik mezelf zeggen. Zo bijdehand ben ik niet vaak en volgens mij zijn de beide heren ook niet gewend niks van hun verhaal af te kunnen steken. Heerlijk toch, zo’n groot lomp huisdier!

Gr

Debby — Fri, 26 Mar 2010 18:17:49 +0000

Of het een verzakelijking is of dat het mij ineens meer opvalt weet ik niet, maar ik zie steeds meer e-mailtjes eindigen met termen als ‘gr’, ‘vr. gr’ en ‘grtz’. Ben ik ongemerkt een grens over gegaan vanaf waar ‘groetjes’ en ‘vriendelijke groet’ niet meer mogen? Doe mij maar gewoon iets aardigs, desnoods ‘dag!’. Als een paar klinkers typen al te veel moeite is… Hoewel ik de afsluitingen ‘groet’ en ‘groeten’ niet erg veel vriendelijker vind. Ben ik de enige?

Kijk een worm!

admin — Wed, 24 Mar 2010 22:05:14 +0000

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

Wiebeltand

Debby — Wed, 24 Mar 2010 21:07:08 +0000

Tot voor kort vond Veere de tandarts maar niks. Ze hoefde alleen maar haar mond open te doen en haar tandjes te laten tellen, maar ze vond het toch een beetje eng. Dat had ongetwijfeld te maken met de witte jas en de latex handschoenen van de tandarts, maar ik begon me al een beetje zorgen te maken over het moment dat er serieus gekeken moest gaan worden. Voorafgaand aan het bezoek had ik dus een beetje op haar ingepraat. Dat het belangrijk was dat ze echt in de grote stoel ging liggen en dat ze haar mond dan zo wijd mogelijk open moest doen. En uiteraard vooral dat de tandarts niks engs zou doen. Mevrouw had het goed op zich laten inwerken. Ze ging zonder twijfel in de stoel liggen en haar mond ging resoluut open. Ik hield voor de zekerheid toch maar haar hand vast. De tandarts informeerde of er al iets los zit. Ik riep gelijk van niet, maar dat was hij niet met me eens. ‘Ja hoor, ik voel hier een wiebeltand. En hier nog een!’. Veere was in de wolken. Ze huppelde naar huis en verzon onderweg spontaan een liedje. Over haar wiebeltanden. Een week lang vertelde ze iedereen die het maar wilde horen (trouwens ook aan iedereen die dat niet wilde) dat ze twee wiebeltanden heeft. Straks volgt een fietsenrek en daarna een paar tanden die lange tijd te groot lijken voor het hoofdje waar ze in zitten. Ik geniet nog maar even extra van dat koppie met lieve kleine tandjes…