Debby Roukens’ Weblog

Ik had nog nooit van haar gehoord tot collega Ron Davids een nummer van het album Bells draaide. Als er een hemel is dan zingen ze daar net zo zuiver als Laura Jansen. En de songtekst van Single Girls doet gewoon pijn. Met een kleine glimlach… Snel luisteren!!

But I’m still thinking about you’

Vandaag heb ik samen met collega Paul van Berkel opnames gemaakt voor een tv-promo voor mijn radioprogramma West weet het. Paul deed vroeger de filmtips bij mij in de uitzending dus we zijn goed op elkaar ingespeeld, maar dit was natuurlijk een heel ander soort samenwerking. Hij had het filmpje wel helemaal in zijn hoofd, dus het ging allemaal lekker snel. De suggestie van mijn hectische huiselijke leven werd in zeer korte tijd neergezet; Kuro twee meter uitlaten, Veere’s jas aantrekken en gelijk de deur uit, de vaatwasser voor een tiende deel leegruimen, Piep een stronk witlof geven (dat moest wel 3x over want een cavia laat zich niet zo goed regisseren), de krant uit de brievenbus pakken, Kuro eten geven en het portret van mijn leven was klaar. Helaas gaat het ochtendritueel in het echte leven niet zo snel. Mijn leven in 30 seconden! Binnenkort te zien op TV West.

Afgelopen herfstvakantie namen opa en oma Veere mee naar Hamburg. Richard en ik gingen haar samen weer ophalen. Duitsland is altijd een beetje feest. Gezellig spelletjes doen, winkelen in net iets andere winkels… we hadden er zin in. De heenreis duurde iets langer dan normaal, donderdagavond kwamen we rond een uur of 11 aan. En toen kregen we te horen dat Sylwia’s oma die dag overleden was. Nu vinden sommige Polen volgens (oude) traditie dat een overledene op zondag niet meer boven de grond mag zijn, dus oma werd al op zaterdag begraven. Dat veranderde de plannen natuurlijk behoorlijk. Erik en Sylwia togen vrijdag naar Polen. Wij gingen als vervangers naar de kookworkshop die ze zouden volgen. In plaats van een potje Alhambra of Kolonisten van Catan te spelen stonden wij dus vrijdagavond in pannen te roeren. Het was een Italiaanse kookles, gegeven door een bijna-slissende, snel-pratende, onverstaanbare Duitser. Hij lachte en wij lachten mee. Niet om zijn grappen, maar gewoon omdat we er geen woord van verstonden en dat vond ik voor een les toch best komisch. Gelukkig mochten wij het toetje maken. Het was een gezellige en smakelijke avond. Dat ik geen vlees eet losten ze makkelijk op; bij mij werd gewoon geen kip op het bord gelegd. En omdat ik in steenkolen Duits bij de voorstelronde had verteld dat mijn Duits niet zo goed is (alsof ze dat zelf niet hoorden) hoefden we niet te vertellen hoe we de cappuccino-amaretto mousse met karamel-druiven hadden gemaakt.
Zondag konden we na een gezellig ontbijt nog een paar uurtjes met de hele familie spelletjes doen, foto’s kijken en praten en om 4 uur was onze korte vakantie voorbij. Omdat half Duitsland open ligt (in ieder geval rondom Bremen) duurde de terugreis ook wat langer dan anders. Maar ach, niks was zoals we het verwachtten. En het is altijd fijn je familie te zien. Al is het maar even.

Wetenschappers hebben een unieke spinnensoort ontdekt. De bagheera kiplingi is de allereerste spin die vegetarisch blijkt te zijn. Alle andere 40 duizend bekende spinnen-soorten eten vlees. De spinachtige die in Midden-Amerika voorkomt is jaren lang geobserveerd. Het diertje blijkt alleen de uiteinden van de bladeren van de acaciaplant te eten. Voor dat voedsel moet de spin de strijd aangaan met mieren, maar het kwam maar een enkele keer voor dat de mieren zelf in de maag van de spin belandden. Omdat de spin niet op prooidieren jaagt, weeft het ook geen web.

Als je met je hoofd op tv komt ontstaat er een raar verschijnsel; iedereen vindt wat van je. Nou vonden de mensen die je (al dan niet goed) kennen sowieso wel iets van je, maar dan schijnen ze het ineens ook te moeten uitspreken. En vaak gaat dat niet op al te subtiele wijze. Ik citeer: “Wat zat je haar mooi/raar/plat/suf/ouderwets/truttig!” En “wat had je een gek/vreemd/bijzonder/lelijk/fout gekleurd jasje aan!” Een compliment op zijn tijd is leuk, dus wat commentaar moet af en toe ook kunnen, het gaat immers niet over mij persoonlijk. Toch?
Een week geleden kwam op de redactie een zeer onvolledig geadresseerde envelop binnen: Radio West, Rijswijk. Met de toevoeging: ’sorry, ik weet geen postcode’. Compliment voor de postbezorgers, want we zitten tegenwoordig nota bene in Den Haag, maar dat terzijde. In de envelop zat een klein afgescheurd vierkant stukje papier, ik vermoed van een andere envelop. Met daarop gekriebeld een tekst dat een jonge vrouw als ik met zo’n mooie stem er niet uit zag met dat haar. En de uitsmijter: ‘doe er iets aan!’ Als ik eerlijk ben nam ik deze hele notitie niet erg serieus. Maar voor de mensen die ik wel serieus neem een tip: zie ik er een keer niet uit zoals jullie het leuk vinden; ‘doe’ er dan vooral niets aan. Volgende keer zitten mijn haar, hoofd en jasje vast weer beter/leuker/mooier/hipper/gezelliger!

Vrijdag was het de laatste keer dat ik Roukost presenteerde. Met pijn in mijn hart had ik de hele week op zender al afscheid genomen van mensen en rubrieken. De laatste keer uitgebreid de weerman, de laatste keer topkok Paul van Waarden, de boeken, NWO, het Centraal Bureau voor de Statistiek en ga zo maar door. Hoewel ik aan het eind van de uitzending zei dat het geen afscheid was voelde het wel zo. Een jaar of 6 een programma met enorm veel variatie, ik heb er ontzettend veel plezier in gehad. En dan vandaag ineens met een boterham achter de pc in plaats van achter de microfoon. Luisteren naar de loeiende sirenes van de maandelijkse alarmtest. Die krijg je immers niet mee in een geisoleerde spreekcel. Iemand anders om 12 uur de uitzending horen openen… Het was een rare dag. ‘West weet het’ is de naam die we het inbel-uur hebben gegeven. Nou, ik nog even niet. Het spits werd vandaag afgebeten door paragnoste Liesbeth van Dijk. Luisteraars konden bellen met vragen over kinderen en spiritualiteit. Ik vind haar een wereldmens dus het was gezellig, maar de uitzending zelf was verre van vlekkeloos. Morgen in de herkansing…

Veere’s school heeft iets ‘handigs’ bedacht; elke dag een kwartier langer les, dan kunnen de kinderen 8x per jaar een hele of halve dag vrij krijgen zodat de juffen en meesters kunnen worden bij-geschoold. Juist. Dat betekent dus vrij nemen voor heel veel papa’s en mama’s, inclusief deze. Op zich best wel eens lekker, een weekend van 3 dagen. En de verplichte vrije dag werd ineens een feest toen ik bedacht dat het een ideaal moment zou zijn om met Veere naar de Efteling te gaan. Toen ze nog niet leerplichtig was gingen we twee keer per jaar en nu dat niet meer mag was dit een uitgelezen kans. Geen weekend, geen vakantie, geen rijen! Zo bedacht, zo gedaan. Buggy mee, zodat mevrouw als een prinses rond gereden kon worden. Dat was ook eigen belang. Niks zo vermoeiend als een kleuter van ruim 20 kilo die na een halve dag alleen nog maar gedragen wil worden. Bovendien kun je dan je eigen tempo bepalen. En het mijne ligt nou eenmaal wat hoger dan dat van haar.
Twee minuten over 10 rende ik de Efteling in. Zo’n 20 minuten later zaten we in de derde attractie. Ik zwetend, Veere glunderend. Na nog 2 attracties in de 5e versnelling heb ik het tempo wat terug geschroefd. IJsje tussendoor, drie keer achter elkaar in de stoom carrousel om zelf even op stoom te komen, broodje in een bootje…. Twee minuten over 6 liepen we weer naar buiten.
De laag popcorn die nog in de auto ligt herinnert aan een super dag. Langer les; toch een goed idee van die school!

Dit weekend waren we met de familie bij elkaar en vaak komen er op zulke momenten herinneringen naar boven. Mijn moeder vertelde mijn tante Het verhaal van de Neusfluit. Ik heb het al vaak gehoord, maar ik moet er nog steeds om lachen.
Mijn oma vertelde mijn moeder ooit heel serieus dat ze vroeger zo goed neusfluit had gespeeld. Mijn moeder kende dat instrument niet en stelde voor een nieuwe voor haar te gaan kopen. Dan zouden ze er gelijk een gezellige middag in de stad van maken. De dag van de aankoop zagen beide dames er tip top uit voor een gezellig kopje koffie en een bezoek aan Hakkert. Dat is DE muziekspeciaalzaak van Rotterdam, met studio’s om instrumenten te testen en al.
Mijn moeder moest uiteraard het woord doen toen de verkoper kwam vragen wat hij voor de dames kon doen. Ze vond hem wel een beetje raar kijken toen ze met een strak gezicht uitlegde dat oma zo goed op de neusfluit kon spelen en dat ze nu op zoek waren naar dat instrument. Ze begreep zijn blik toen hij antwoordde dat ze dan maar even in de speelgoedwinkel moesten gaan kijken.
Overigens worden er nog steeds neusfluiten gemaakt. Pas geleden heb ik er voor Veere ook een gekocht. In zo’n soort Winkel van Sinkel, voor 25 cent. Arme mama.

De zomer is voorbij, de dagen worden korter en de avonden langer. Ik doe het weliswaar nooit, maar het is wel heerlijk te fantaseren over een goed boek, een gezellige plaid om je schouders en met een kop thee bij de open haard. Misschien dat het er nu toch van gaat komen; ik heb mijn droom-stoel gekocht! Al maanden staat de link naar de egg chair in mijn favorieten, maar over een paar weken staat hij dan toch echt in mijn kamer te pronken. Naast de open haard. Dan komen boek en plaid vast ook wel.