Debby Roukens’ Weblog

De afgelopen dagen heb ik een heerlijke portie sentiment beleefd. Terug naar de tijd van de cassettebandjes, het keer op keer terugspoelen van je favoriete nummers, gespannen kijkend naar de teller om er zeker van te zijn dat je er niet voorbij spoelde. De tijd ook van hartjessstickers in mijn agenda plakken, van songteksten overschrijven, kortom van zoetsappigheid, maar bovenal van ultiem geluk… Hoe dat kwam?

Eerst was daar Stevie Wonder afgelopen maandag in Ahoy. Natuurlijk kwam Parttime Lover voorbij (ooit mijn eerste singeltje!), maar ook snellere hits. Het was een feest! Wat een geweldige sfeer en wat heerlijk zo veel bekende nummers te horen en mee te zingen.

Vanavond was de eerste avond van de tour ‘Ze zijn terug’ in De Boerderij in Zoetermeer. Alleen maar muziek uit de jaren ‘80, dus nog meer veel meer sentiment. Kadanz, Splitsing, Erik Mesie van Toontje Lager en Circus Custers traden allemaal op. Ik was verbaasd hoe alle teksten gelijk uit een donker plekje in mijn hersenen omhoog borrelden. Veel lekkere meezingnummers, maar ook veel wonderschoons. Recht uit het hart, Monica, Dagen dat ik je vergeet. Zucht, wat een heerlijke muziek werd er toen gemaakt. Ik weet het, dat is een hele sentimentele opmerking. Maar toen ik naar de grijze haren van de bandleden keek was dat gevoel ook iets dat omhoog borrelde. Hoe dan ook, ik heb twee heerlijke avonden gehad.

Mijn laatste lokatieuitzending voor de vakantie was in het Venduehuis in Den Haag. Ik wilde daar al heel lang heen om eens achter de schermen te kijken en dat was terecht, wat leuk is het daar! Ze waren druk aan het opbouwen voor de kijkdagen voor de najaarsveiling. Mama wilde heel graag mee (ik heb die tic natuurlijk niet van een vreemde) en die liep natuurlijk gelijk tegen een armband aan die ze prachtig vond. Na de uitzending heeft ze hem gepast en zowaar, ondanks haar kleine polsen zat hij mooi. Afgelopen vrijdag fietsten we dus weer naar het veilinghuis om te gaan bieden. We vonden het allebei vreselijk spannend, maar we hadden ruim 30 objecten om te kijken hoe het in zijn werk gaat.

Wat ons al snel opviel was dat sommige voorwerpen geen biedingen in de zaal opleverden. Dan zakt de veilingmeester in prijs om alsnog een bieder te krijgen. Regelmatig biedt hij ook zelf voor mensen die een bod hebben ingebracht via de website. We bedachten dus een ‘tactiek’; als er niet geboden zou worden in de zaal, zouden wij ook niet gelijk bieden in de hoop dat de prijs zou dalen.

De armband was bijna aan de beurt. Ik stopte Veere een pepermunt in haar mond zodat ze even heel stil zou zijn en wij ons konden concentreren.  Kavelnummer 1041, de hamer ging naar de borst van de veilingmeester en hij noemde een bedrag. Helaas, er was dus al geboden via internet. De blik van de veilingmeester ging de zaal rond. ‘Niemand meer?’ De hamer ging de lucht in. Mama zat verstijfd voor zich uit te kijken. Ik slaakte een kreet, gaf mama een mep en stak in dezelfde seconde mijn andere arm half omhoog. ‘In de hamerslag, voor die mevrouw!’ Ik dacht dat ik een hartverzakking had. Maar toch… we hadden hem! Mama had van de spanning gewoon een soort spontane blackout gekregen en ik word waarschijnlijk ook een jaar minder oud, maar wat waren we blij. De armband is inmiddels gepoetst en hoewel ze hem van Erik voor haar verjaardag (in december!) heeft gekregen hangt hij al om haar arm. En elke keer als ik hem zie maakt mijn buik weer even een soort sprongetje. We hebben hem!

Rijkdom is als koeiestront; het krijgt pas waarde als je het verspreidt over het land.

Hu Jintao

(Met dank aan damespraatjes.nl)

Als ik schrijf dat de tijd vliegt voel ik me ineens wel heel oud. Maar het is wel zo, het gaat vreselijk snel. Vandaag is Veere 4 geworden. Morgen vieren we het, hopelijk in het park maar dat beslissen de weergoden. Vanochtend kreeg ze in ieder geval haar cadeautje; een kartonnen huis waar ze in kan kruipen maar waar ze ook naar hartelust op kan kliederen. En dat liet ze zich geen twee keer vertellen!

Nu ik toch bekend heb dat ik me oud voel kan ik best nog een keer zeggen dat het echt allemaal heel snel gaat. Veere is niet alleen jarig, ze is ook nog eens verliefd! Dat vertrouwde ze oma gisteren toe. Het antwoord op de logische vraag wie de gelukkige is, was verrassend. “Oom Erik!” Dat oom Erik al getrouwd is vond ze geen argument. “O, je kan toch van twee houden?” (Eigen)wijs!

Wat was de uitdrukking ook alweer? Een opgeruimde geest in een opgeruimd huis? Ik weet het niet zeker meer, maar het is wel waar dat ik me stukken lekkerder voel als mijn huis opgeruimd en schoon is. Heel af en toe kom ik verder dan het reguliere schoonmaken en troep verschuiven en gooi ik ook het een en ander weg. Althans, dan geef ik het een en ander weg, want ik ben niet zo goed in spullen vernietigen. Maar net las ik een tip die ik misschien toch eens ga uitproberen. Hij komt van een Amerikaanse schoonmaak-goeroe en heet 27-fling boogie: Pak een vuilniszak, loop ermee door je huis en gooi zo snel mogelijk 27 dingen weg. Niet stoppen voor je er echt 27 hebt. Knoop dan de zak dicht, gooi hem weg en er niet meer naar of in gaan kijken. Lijkt me een effectieve methode. Het enige wat ik me afvraag is waar dat getal 27 vandaan komt. (www.flylady.net)

Veere verheugt zich al bijna de hele week op deze zondag. Vandaag zouden we namelijk naar kabouter Plop gaan, een voorpremiere in de bioscoop. Een speciale kleuterbioscoop, waarbij het licht een beetje aan zou blijven, het geluid wat minder hard zou worden gezet en waar de kindjes wat lekkers bij zouden krijgen en ook nog eens een film’diploma’ achteraf. Ik houd die website al maanden in de gaten, want ze organiseren zo’n speciale voorstelling maar heel zelden; de vorige was in oktober 2007.

Vanochtend dus vroeg Kuro uitlaten zodat we op tijd de deur uit konden. Om in Delft voor een gesloten deur te staan.  Van het schema bij de ingang werden we niet wijzer, dus papa gebeld om de website te controleren. Ja hoor, het stond er echt: “aanstaande zondag om 11.00 uur is het weer zo ver.” Het enige wat niet klopte was de datum: 26 juni. De combinatie van ‘aanstaande zondag’ en een datum aan het eind van de maand zorgden er voor dat ik geen seconde twijfelde dat het vandaag was. Niet dus. Ik heb een boos mailtje gestuurd naar de bioscoop. Dat je op je zondagochtend voor jan doedel in de auto stapt en voor niks parkeergeld moet betalen is al niet leuk, maar hoe leg je zo’n hummel uit dat ze niet naar de film gaat? We zijn dus maar door gereden naar het Delftse Hout waar we wat gegeten hebben en waar ze tussen de geitjes en de varkens kon rondlopen. Daarna in Den Haag centrum nog een lekker ijsje gehaald. Dat haalde de grootste teleurstelling er gelukkig wel af. Ik ga altijd met veel plezier naar de bioscoop in Delft. Maar vandaag vond ik het inderdaad even een kleuterbioscoop.

nb De bioscoop heeft een excuusmail gestuurd. De film was wel degelijk vandaag, maar niet in Delft. Helaas stond dat er niet bij. We mogen nu a.s. woensdag naar de premiere. Jammer genoeg moet ik dan werken, dus plopperdeplop, dan moet papa maar mee. Haha!

Met iedere minuut die je boos bent, raak je zestig seconden vreugde kwijt.

Ralph Waldo Emerson

Ik vind mezelf best een sportief type. Ik hou niet van stil zitten en je zult me tijdens een vakantie niet snel een paar dagen stil op het strand zien liggen. En ik kan steile wand klimmen en duiken en ik fiets graag. Althans, dat kon ik. Helaas is alleen de laatste sport nog actueel, want klimmen en duiken heb ik tot mijn spijt al een paar jaar niet gedaan. Het viel dan ook niet mee toen ik afgelopen week sportieve dingen moest uitproberen voor de radio. Het begon woensdag met boogschieten.

Het ziet er stoer uit, maar de dag erna had ik spierpijn in allebei mijn armen! Wel leuk om eens te proberen. En zowaar, de 3e keer raakte ik de schietschijf ook nog.

Vrijdag mocht ik de nieuwste rage uitproberen; skiken. Een kruising tussen skaten en nordic walking. Op de parkeerplaats deed ik de eerste voorzichte stapjes. Even een beetje eng, maar ook dat was hartstikke leuk!

Zaterdag hadden we een personeelsuitje. Met een gezellige barbecue, maar die moesten we wel eerst verdienen. Zodoende moesten we met bamboe en elastiekjes ‘iets’ bouwen, we hebben hoefijzers geworpen, op een quat gezeten en een stormbaan gedaan. Onder laaggespannen elastiekjes door, over hekken heen, aan een touw over de sloot heen slingeren en met 5 man op 1 ton klimmen. Nu heb ik echt overal spierpijn. Maar ik kan wel weer zeggen dat ik sportief ben!