Debby Roukens' Weblog

Maandag moet mijn auto naar de garage voor een kleine beurt en een APK. Omdat ik het raam van de bijrijder ineens niet meer open kreeg besloot ik toch maar even naar de garage te bellen. “Heeft u niet op het knopje gedrukt mevrouw?’ Geen idee over welk knopje hij het heeft. ‘Het knopje dat naast de centrale vergrendeling zit’. Dat knopje ken ik ook niet. De garagehouder schiet in de lach. ‘Gaat u eerst maar eens naar dat knopje kijken. Als dat het niet is hoor ik het wel’. Met de toevoeging dat hij 90% van de autoproblemen telefonisch oplost hangen we op. Ik voel me ineens een ontzettende vrouw. Van de week heb ik ook alle zenders in de auto kwijtgemaakt met het instellen van de zomertijd op de radio.

Het knopje is zo gevonden. Inderdaad, naast dat andere knopje. Het raam gaat open maar heel moeizaam dicht, dus ik kan met een tweede telefoontje naar de garage mijn gezicht nog een klein beetje redden. Voor het terugvinden van mijn radiozenders schakel ik een man in.  Ik let goed op, want als ik alle knopjes in mijn auto ken ben ik hopelijk voortaan van dit soort telefoontjes voorgoed verlost…

Richard kijkt met Veere regelmatig naar Animal Planet. Ik luister meestal mee. Ik vind de beelden prachtig, maar altijd komt er een moment dat een lief konijntje of prachtig hert verscheurd wordt door een groter dier. Ik weet het, het is de natuur, maar ik hoef het niet te zien. Dus op het moment dat de voice-over overgaat van de herbivoor op de carnivoor, duik ik in mijn boek, krant of laptop. De natuur is prachtig, maar dat stuk heb ik nooit zo mooi gevonden. Soms ontkom je er helaas toch niet aan. Vandaag zag ik vlakbij huis in een kleine grasstrook een paar kauwtjes fanatiek in iets pikken. Onbewust keek ik naar wat ze zo lekker vonden. Ik zag bloed, heel veel bloed. En veren. Het was een eend, een vrouwtje. Er was niet veel van haar over; alleen de kop was nog herkenbaar. Later op de dag was ook die verdwenen. Wat restte was een hoopje veren. En een naar beeld op mijn netvlies dat ik op tv steeds zo goed heb weten te voorkomen.

Ineens was hij daar, op nog geen twee meter afstand, midden in een Haagse nieuwbouwwijk op de stoep; een prachtige ooievaar. Helaas had hij door dat ik hem wel erg interessant vond. Op het moment dat ik mijn telefoon pakte om een foto te maken vloog hij op, scheerde over de auto en vloog naar een lantarenpaal. Met een soort ‘lekker puh’-gebaar ging hij met zijn staart naar me toe zitten. De foto is dus niet geworden wat ik er van gehoopt had, maar ach, ik heb hem vastgelegd.

Vodje is er al een paar maanden niet meer, maar ik mis hem nog steeds. En hoewel hij niet te vervangen is was ik er van overtuigd dat er op enig moment wel een nieuwe kat op mijn pad zou komen. Vod heb ik immers ook op de camping gevonden en Kuro kwam toevallig voorbij toen ik voor Margo naar een hond aan het zoeken was. En inderdaad, toen ik met de kerst in het jaarfoldertje van de dierenambulance zat te lezen stuitte ik op een foto van een prachtige rode kater. Dat was hem! Dacht ik. Maar blijkbaar was hij toch niet voorbestemd, want toen ik op de website keek voor meer informatie zag ik dat hij net geplaatst was.
En toen viel mijn oog op een foto van twee angstige beestjes; gedumpt op tweede kerstdag in een dichte doos op een parkeerterrein.

(Foto Jos van Leeuwen)

Eerst werd ik boos en toen bedacht ik me dat ik dan het leven van twee diertjes tegelijk gelukkig kon maken. Twee of drie katten maakt ook niet meer zo veel uit. Derde kerstdag hing ik aan de lijn bij de dierenambulance. Helaas voor mij, ze waren op het oog gezond, dus ze hadden ze naar het asiel gebracht. Nou heb ik daar voor mijn werk regelmatig contact mee, dus snel geïnformeerd. Het had wat meer voeten in aarde dan ik dacht. Big Blue en Big Red zoals ze gedoopt waren moesten eerst worden gecastreerd en een gezondheidstest ondergaan. Dus even geduld a.u.b. En toen begon het lange wachten. Want het bleek dat ze toch niet zo gezond waren als eerst gedacht werd. Oormijt, veel vlooien, niesziekte… En als klap op de vuurpijl ook nog eens blaasgruis. Vooral de grijze heer had en heeft daar last van. Na veel heen en weer mailen (ik zat er bovenop want dieren reserveren doen ze niet) kreeg ik te horen dat we in afwachting van de volgende gezondheidstest van de ‘blauwe’ alvast de rode kater mochten halen. Hoera! De namen hadden we al sinds we ze waren gaan bekijken op de quarantaine-afdeling. Jut en Jul, Tom en Jerry, Bassie en Adriaan, er was van alles de revue gepasseerd. Mama kwam met de leukste: Mickey (&) Mouse. Nu vind ik Muis leuker, dus de winnende variant werd iets aangepast. Op hem moeten we dus nog even wachten, maar vol trots presenteer ik hierbij: Mickey!! Hij is ongelofelijk lief, mooi, knuffelerig en hij snort zodra hij je ziet. Ik zal Vodje nooit vergeten, maar ik ben heel blij met zijn opvolger(s)!

Reizen met de trein is een avontuur op zich, vooral als het regent, er blaadjes van de bomen vallen, het sneeuwt of als de zon schijnt. Voor een boekenbeurs in Amsterdam nam ik toch weer eens de trein. Voor het eerst in tijden, dus de routine was ik een beetje kwijt. Eigenlijk wilde ik nog een kopje koffie halen maar er stond een trein op het perron dus besloot ik er in te stappen. Dat werd dus zitten op de trap, want die trein was bomvol. Gelukkig liep in Leiden de halve trein leeg en toen was het reizen met de trein helemaal niet verkeerd. Op de terugweg nam ik de tijd om eens op mijn gemak uit het raam te kijken. Dat is pas avontuur! Ongegeneerd in auto’s gluren van mensen die zich onbespied wanen. En dan zie je hoe zakenmannen in pak heerlijk in hun neus zitten te graven, hoe mensen lachen in een gesprek met een onzichtbaar iemand aan de andere kant van de telefoon, niesende mensen, chagrijnige mensen en mensen die ogenschijnlijk in trance op de weg voor zich kijken. De wereld is dan even heel overzichtelijk. En soms een beetje vies. Maar bovenal heel fascinerend!

Uitvaarten. Ik vind ze vreselijk, maar deze week had ik er weer een, voor de derde keer in twee maanden tijd. Deze was van de vader van een goede vriendin. Helaas heb ik hem nooit echt gekend; hij had al vergevorderde Parkinson toen ik hem voor het eerst zag. Nu, in de kerk,  kreeg ik met terugwerkende kracht een samenvatting van zijn leven. Over de doden niets dan goeds, maar deze man was zonder twijfel echt een goed mens.
Een prachtig verhaal werd verteld over de zwerver die hij op straat aansprak en  uitnodigde mee te eten. “Meent hij dat nou?” vroeg de man aan een van de dochters die er bij was. “Ja, want zo is mijn vader”, was het antwoord. De man schoof zodoende aan en kreeg twee karbonades voorgeschoteld. Na het eten bekende hij dat hij eigenlijk vegetariër was. Het was het enige moment dat ik smakelijk heb gelachen. Afscheid nemen… het hoort bij het leven. Maar ik zal er nooit aan wennen.

Vanaf het fietspad zie ik hoe in de sloot een gans op zijn rug drijft. Nou ben ik al eerder het water ingesprongen om een vogel te redden, maar het is nu wel erg koud en al die andere ganzen er omheen vertrouw ik niet helemaal. Het zijn gedachten die in een seconde door me heen gaan als de gans zich weer omdraait en vrolijk met zijn (of haar, ik weet bij die witte exemplaren niet hoe je het verschil kunt zien) vleugels fladdert. En prompt weer op zijn rug gaat liggen met zijn kop onder water. Als je wel eens hebt gezien hoe een eend zichzelf wast is dit toch wel een hele rare gewaarwording. Maar het ziet er wel koddig uit. En gelukkig… ik hoef het water niet in.

Veere vermaakt zich met de Wii, Richard zit te lezen op zijn Galaxy Tab en ik ben met mijn laptopje op schoot aan het internetten. Het is niet hetzelfde als een potje ganzenborden, maar toch wel heel gezellig. We doen allemaal iets dat we leuk vinden op een meter afstand van elkaar. Morgen worden de echte ‘ouderwetse’ bordspelletjes weer uit de kast gehaald. Kolonisten van Catan, Alhambra, misschien komt de sjoelbak ook wel weer te voorschijn. Heerlijk, zo’n Hollands (kerst-)weekend.

Het leek er al snel op dat 2010 een mooi jaar zou worden. Relatie hernieuwd, nieuw huis gekocht, het kon niet meer stuk. Maar dat bleek een vergissing. Precies in de zomervakantie hield het ineens een beetje op. Veere kreeg heftig waterpokken en ik raakte na 8 jaar met veel plezier presenteren mijn radioprogramma kwijt omdat ik een dag minder wilde werken. Niet veel later kreeg lieve collega-presentator Dieuwertje Blok te horen dat haar contract niet verlengd werd wat de sfeer op het werk ook bepaald niet prettiger maakte. De prachtige  kat die zo’n 18 jaar mijn leven deelde moest ik laten inslapen. Toen verloor een van mijn beste vriendinnen haar man (45 jaar pas) aan een hersentumor. En dat in december, de maand die toch vooral gekenmerkt zou moeten worden door warmte, nostalgie, geborgenheid, feest en liefde. Het ontnam me alles bij elkaar een beetje de zin om te schrijven.

Ik wil graag positief zijn, dat was ook de rode draad in de uitvaartdienst.  En gelukkig zijn er ook hele mooie dingen. Veere haalde na haar A-diploma al heel snel haar B. Ze heeft het naar haar zin op school. Ik ben weer gaan sporten. Als ik naar buiten kijk en ik knijp mijn ogen een beetje dicht dan zie ik bijna elanden lopen. We krijgen een witte kerst, het huis is sfeervol en we zijn gezond. En het is vakantie. En dan… 2011. Ik hoop dat dat jaar weer een gelukkig jaar, wordt, liefst het grootste deel van alle 12 de maanden. En daar maak ik dan maar gelijk mijn kerstwens van voor iedereen: gezellige feestdagen en geniet van elkaar!

Veere heeft haar A-diploma! We zijn apetrots. Zij zou dat vast ook zijn. Als ze het wist. De zwemschool heeft namelijk een aparte strategie; de week voor het afzwemmen wordt een proef-examen gehouden. Het verhaal is dat er dan gekeken wordt of er een week later daadwerkelijk afgezwommen mag worden. Veere was vanaf les 1 niet bang voor het water, koppie onder vond ze prima en duiken deed ze als een zeehond, maar schoolzwemmen wilde maar niet lukken. Dus zat ik stik-zenuwachtig te kijken hoe madam op de kant stond te dansen en het water in dook. Om vervolgens met open mond te zien hoe ze heel kalm en keurig naar de overkant zwom. Ze kan het! Een week van te voren had ze het ineens door.  De opluchting was groot en die werd nog groter toen het zwem-opperhoofd kwam vertellen dat alle kindjes mogen afzwemmen. Om daarna in een adem door te melden dat ze ook allemaal geslaagd zijn. Hoera! Volgende week is alleen voor de vorm en om de diploma’s uit te delen. Slim, want zo zijn er geen kindjes die het verprutsen door de stress. Na A gaat ze gelijk door voor B. Heerlijk. Dat worden eindelijk vakanties zonder het gevoel constant het zwembad in de gaten te moeten houden. Maar dat blijft dus nog héél even… een groot geheim.