Debby Roukens' Weblog

Het regent als de telefoon gaat. Een goede vriendin met een vreselijke boodschap. Haar man kreeg ruim een jaar geleden te horen dat hij een hersentumor heeft. Na twee operaties, chemo’s, bestraling en alle bijbehorende ellende is het nu nog ‘misser’ dan het al was. De tumor leek drie maanden geleden nog onder controle maar is nu uitgezaaid. Ik hoor hoe ze huilt aan de andere kant van de telefoon en ik wil iets doen. Maar wat? Er slaat een soort verlamming toe. ‘Wat is de prognose, hoe is hij er onder, wat gaat er nu gebeuren?’ Ik stel ze maar het zijn zinloze vragen die er niet toe doen omdat het antwoord al bekend is. Begin 40, nog vol leven maar iets of iemand gunt dat je blijkbaar niet. Het leven is oneerlijk. En het herfstweer dat iets te vroeg is, is nu ineens toepasselijk op tijd. De natuur huilt en ik huil mee.

Het kraakt in mijn hoofd. Omdat ouderdom met gebreken schijnt te komen heb ik er lange tijd weinig aandacht aan besteed, maar het wordt steeds erger. En ik vond het steeds enger worden.
Het geluid komt vanuit mijn kaken die regelmatig op slot springen. Meestal duurt dat maar heel kort, soms blijven ze een paar dagen vastzitten. Het betekent dan dat ik mijn eten in kleine stukjes naar binnen moet duwen, niet erg charmant. De tandarts verwees me door naar een gnatoloog. Het zou zo een woord kunnen zijn uit Suske en Wiske of Donald Duck, maar het is geen grap. Met een enorme vragenlijst ging ik op pad. En met nog meer zenuwen, want een van de vragen was of ik al eens een spalk had gehad of dat er geslepen was in mijn mond. Of iets van die strekking. Bloederige taferelen drongen zich aan me op. Bij de gnatologe (er is uiteraard ook een vrouwelijke variant) was de angst al snel weg. Ze legde me uit waar knappende, krakende en schurende geluiden vandaan komen. Toen mocht ik op de stoel gaan zitten. Zo’n stoel die lekker zou zitten als hij niet bij de tandarts of aanverwante collega’s stond. Een blik in mijn mond en het vonnis was geveld: ‘Je zuigt je wangen naar binnen, je duwt je tong heel hard tegen je voortanden aan en je knarst.’ Niet overdag, dan heb ik daar natuurlijk helemaal geen tijd voor, maar ‘s nachts. De behandeling is nog minder charmant dan de kwaal; ik krijg een bit. Daar moet ik dan ‘s nachts mee slapen zodat ik al die dingen niet meer kan doen. Ik had nooit iets met paarden, nu dus wel. Hopen dat het helpt. En blij zijn met het feit dat niemand het kan zien…

Terwijl de halve wereld voetbal kijkt is vandaag in Marokko een conferentie begonnen over de walvisvangst. Ondanks een internationaal verbod dat in1986 in ging vangt Japan jaarlijks honderden walvissen onder het mom van ‘wetenschappelijk onderzoek’. Voor zover bekend zijn in het seizoen 2009-2010 maar liefst 2078 grote walvissen gedood, waarvan 1512 via de walvisvaart. Dit cijfer is exclusief dolfijnen, bruinvissen en grienden.
Japan wil een compromis waarin het instemt in beperkte mate te mogen vangen, met een vooruitzicht naar een verbod. Als dit compromis gekozen wordt betekent het dat er dus weer met toestemming gejaagd mag worden. Bizar als je bedenkt dat de walvis in zijn voortbestaan wordt bedreigd. Wat kunnen we daar nou tegen doen? Stoppen met voetbal kijken hoeft echt niet. Ik heb mijn handtekening gezet tegen de walvisvangst. Doe jij dat ook? https://secure.avaaz.org/nl/whales_last_push/?vl
Niet wachten met reageren, er wordt nog deze week gestemd voor of tegen de jacht. En stuur de link alsjeblieft aan zo veel mogelijk mensen door. Niks doen levert zeker niets goeds op…. Dus: help!

Richard rijdt net weg, rugzak met spullen bij zich. Eigenlijk al heel lang een vertrouwd gezicht, ware het niet dat de achterliggende reden een hele andere is dan de afgelopen jaren. Hij gaat een nacht ergens anders slapen omdat hij morgen al om 7 uur ‘s ochtends een afspraak heeft en hij dan wat minder vroeg hoeft op te staan. Geen vertrek dus naar zijn eigen huis met spullen van Veere. Na een paar verwarrende jaren hebben we besloten weer met elkaar verder te gaan. Geen halfzachte poging, maar serieus. Hij heeft zijn huis opgezegd, mijn huis staat te koop en binnenkort verhuizen we met zijn drietjes naar een nieuwe woning voor een frisse nieuwe start. Een drukke maar leuke tijd. Lekker tuttig filosoferen over welke kleuren we op de muren gaan smeren, discussies voeren over wat een nieuwe koelkast mag kosten en op zoek naar de ultieme lamp voor de woonkamer… We hebben er ontzettend veel zin in!

De moederdag van dit jaar wordt er voor mij een om nooit te vergeten. Aangezien ik nog steeds ziek op bed lig begon het daar vanochtend om een uur of 10 goed, met een uitgebreid ontbijt op bed. Heerlijk!
De feestvreugde daalde iets met een telefoontje van de tandarts. Die had ik donderdag gebeld omdat mijn enige vulling er weer (zie een eerder bericht, ik geloof dat ik het The Neverending Story heb genoemd) was uitgevallen. Voor minimaal de 15e keer inmiddels. Maar goed, ik kon vandaag terecht. Niet echt feestelijk, nog minder omdat ik er voor op pad en dus mijn bed uit moest, maar een gat in je mond is ook niet alles.
Om 12 uur kwam mijn hele ontbijt er uit. Ik had deze keer wel de bijsluiter gelezen toen ik antibiotica mee kreeg van de dokter en braken staat er op als een bijwerking die regelmatig voorkomt. Daarna maar weer slapen. Om vervolgens drie kwartier met een rommelende buik op zijn kop bij de tandarts in de stoel te hangen.
Nu lig ik weer in bed. Met gelukkig een hele mooie herinnering aan deze maffe dag; de versierde tegel die ik vanochtend kreeg met daarop de tekst: ‘Ik vind je lief mama xx Veere’. Daar kan geen missende vulling of rommelende buik tegenop!

Sinds kort zijn we bezig met het Tv West Ochtendnieuws en dat mag iedereen weten! Dit heuglijke feit wordt dan ook gigantisch verkondigd langs de A4 bij de pannekoekenboerderij. Gaat dat zien! En voor degenen die daar nooit rijden:

Volgens de dokter is het domme pech, een virale infectie krijgen, oftewel: griep. Het heeft niks te maken met een gebrek aan biefstuk en het ligt ook niet aan het feit dat ik het vaak nogal druk heb. Gewoon pech dus. En ik heb weer pech, sinds woensdag lig ik al op bed. Jammer dat je eindelijk eens lekker thuis bent maar dan nergens zin in of puf voor hebt. Dus slaap je een beetje, slof je eens keertje naar beneden voor een kopje thee en dan slof je weer terug naar bed om nog maar eens te gaan slapen. Oersaai, maar de dagen vliegen om. Het hoogtepunt van de week had ik gisteren toen ik ineens enorme hartkloppingen kreeg. Da’s eng! Ik kon er zelfs niet door slapen. Toen ik de verpakking van de neusspray die de dokter had voorgeschreven wilde weggooien besloot ik eerst nog even de bijsluiter te lezen. Toen viel het kwartje. Hoewel hartkloppingen ‘niet vaak’ voorkomen is het wel een bijwerking. Dag neusspray! Hoe bedoel je, het middel is soms erger dan de kwaal…

Ik rook niet, drink amper en tegenwoordig kan ik de chocolade ook aardig laten staan. Toch heb ik een verslaving; Marktplaats. Af en toe schiet me iets te binnen dat ik wel leuk zou vinden om te hebben en dan is het de sport dat binnen zo min mogelijk tijd te vinden en te bemachtigen. Ik weet het, ik ben verwend.
Af en toe moet je natuurlijk ook eens opruimen, dus er staat ook het nodige van mezelf te koop. Dat levert vaak genoeg frustraties op omdat mensen bieden maar dan niet meer reageren, of een afspraak maken en niet komen opdagen, maar er gebeuren zelfs gekkere dingen. Van de week kreeg ik een mailtje over een tafel die ik aanbood op MP. Ik had hem al aan iemand beloofd, hij hoefde alleen nog maar opgehaald te worden. Een heel verhaal van een vrouw, dat ze door haar man uit huis was gezet met haar dochtertje, een tijd in de opvang had geleefd en nu gelukkig iets voor zichzelf had maar dat ze helemaal geen geld had. Of ik het tafeltje aan haar wilde geven. Aan de ene kant vond ik het hondsbrutaal, aan de andere kant… als je zoiets durft te vragen dan is er serieus iets mis, toch? Dus mailde ik terug dat ik het heel naar voor haar vond maar dat de tafel in principe verkocht was. Maar of ze misschien nog iets anders kon gebruiken waar ik haar eventueel mee zou kunnen helpen. Ik zie mezelf echt niet als barmhartige samaritaan, maar een reactie of misschien een simpel bedankje had ik niet raar gevonden. Wat volgde was… niets. Een dag later mailde ze alleen de vraag of de tafel er nog was. Ik ben blij dat ‘ie al verkocht was. En deze keer werd hij gelukkig nog opgehaald ook.

Uit mijn ooghoek zie ik twee jonge mannen aan de overkant van de straat lopen. Iets te netjes gekleed naar mijn idee. Ik zie ook hoe ze mij ontdekken en -alsof ze het zo geoefend hebben- zonder overleg tegelijkertijd de straat oversteken om naar de voordeur te lopen. Die willen vast iets verkopen, dat kan haast niet anders. Kuro loopt in de achtertuin, het is lekker weer dus de schuifpui staat open. Terwijl de deurbel rinkelt heb ik een helder -maar misschien niet zo netjes- idee. Ik roep Kuro die enthousiast mee gaat naar de deur. Een hond schrikt toch altijd een beetje af. Het is natuurlijk een huppelhond, dus op het moment dat ik de deur opendoe stuitert hij naar buiten, de mannen inderdaad enige schrik aanjagend. Automatisch buk ik een beetje voorover om Kuro terug te roepen en terwijl ik weer omhoog kom valt mijn oog op het bordje dat de heren op hun borst dragen ‘Jesus Christ’ staat er in grote letters op. ‘Sorry, ik zie waarvoor jullie komen maar ik heb geen interesse’ hoor ik mezelf zeggen. Zo bijdehand ben ik niet vaak en volgens mij zijn de beide heren ook niet gewend niks van hun verhaal af te kunnen steken. Heerlijk toch, zo’n groot lomp huisdier!

Of het een verzakelijking is of dat het mij ineens meer opvalt weet ik niet, maar ik zie steeds meer e-mailtjes eindigen met termen als ‘gr’, ‘vr. gr’ en ‘grtz’. Ben ik ongemerkt een grens over gegaan vanaf waar ‘groetjes’ en ‘vriendelijke groet’ niet meer mogen? Doe mij maar gewoon iets aardigs, desnoods ‘dag!’. Als een paar klinkers typen al te veel moeite is… Hoewel ik de afsluitingen ‘groet’ en ‘groeten’ niet erg veel vriendelijker vind. Ben ik de enige?