Debby Roukens' Weblog

De schooltuintjes zijn weer begonnen. Gelukkig zijn de tuin-goden ons gunstig gezind; een worm!

Tot voor kort vond Veere de tandarts maar niks. Ze hoefde alleen maar haar mond open te doen en haar tandjes te laten tellen, maar ze vond het toch een beetje eng. Dat had ongetwijfeld te maken met de witte jas en de latex handschoenen van de tandarts, maar ik begon me al een beetje zorgen te maken over het moment dat er serieus gekeken moest gaan worden. Voorafgaand aan het bezoek had ik dus een beetje op haar ingepraat. Dat het belangrijk was dat ze echt in de grote stoel ging liggen en dat ze haar mond dan zo wijd mogelijk open moest doen. En uiteraard vooral dat de tandarts niks engs zou doen. Mevrouw had het goed op zich laten inwerken. Ze ging zonder twijfel in de stoel liggen en haar mond ging resoluut open. Ik hield voor de zekerheid toch maar haar hand vast. De tandarts informeerde of er al iets los zit. Ik riep gelijk van niet, maar dat was hij niet met me eens. ‘Ja hoor, ik voel hier een wiebeltand. En hier nog een!’. Veere was in de wolken. Ze huppelde naar huis en verzon onderweg spontaan een liedje. Over haar wiebeltanden. Een week lang vertelde ze iedereen die het maar wilde horen (trouwens ook aan iedereen die dat niet wilde) dat ze twee wiebeltanden heeft. Straks volgt een fietsenrek en daarna een paar tanden die lange tijd te groot lijken voor het hoofdje waar ze in zitten. Ik geniet nog maar even extra van dat koppie met lieve kleine tandjes…

Als oma er is wordt steevast het nieuws van TV West gekeken. Opa en oma passen namelijk een van de avonden op dat ik uitzending heb. Veere is dan altijd heel trots. “Mooi is mama he, oma?” schijnt ze dan regelmatig te zeggen. Om het daarna gelijk weer helemaal in perspectief te plaatsen: ” Zo is ze normaal niet he, oma?”. Geen zorgen dus dat mama ooit naast haar schoenen gaat lopen!

Misschien heb ik de ijs-goden zelf verzocht met mijn gemopper op het weer; gisteren heb ik samen met mama een soort dood-smak gemaakt op de stoep. We waren onderweg naar de bioscoop, arm in arm juist om vallen te voorkomen. Mama begon te glijden, ik ving haar op, maar in de volgende pas ging ik alsnog mee. Ik viel relatief zacht, namelijk bovenop haar, maar mama lag er nogal ongelukkig bij. En ze maakte geluiden als een soort goudvis die op het droge ligt. Ze kon gelukkig nog wel uit zichzelf omhoog komen en al mopperend en zacht kreunend vervolgden we onze weg. De film was gelukkig goed, maar daarna bleek de val toch iets ongelukkiger te zijn geweest dan ze even dacht. Waarschijnlijk toch wat ribben gekneusd ofzo. Ik hield het bij een dikke knie en een gevoelige schouder. Gelukkig dooide het vandaag.
Oke, ik zal mijn gemopper iets aanpassen om een vervolg te voorkomen; ik vind kou NIET erg, het mag van mij vriezen. Sneeuw, ook prima. Maar laat die stoepen alsjeblieft weer glij-vrij worden!

Nu Nederland een ‘ouderwetse’ winter heeft is elke dag een soort van survival geworden. Precies de stoepen naar Veere’s school en die van Kuro’s vaste rondje zijn spekglad. Vooral leuk als er ‘s avonds laat een klein laagje verse sneeuw op valt en je niet kunt zien waar het wel en niet glibberig is. Tot nu toe heb ik me staande weten te houden, maar ik heb al heel wat schuivers gemaakt en mijn liezen zijn opgerekt door een bijna-spagaat. Het gaat Kuro allemaal makkelijker af, die heeft immers altijd nog 3 of minimaal 2 poten over als hij begint te glijden. Veere rent net zo makkelijk overal overheen, net alsof kleine voetjes niet kunnen uitglijden. Omdat ik ontdekt heb dat ik niet zo’n held ben met al die glibberigheid waag ik me maar niet op de fiets. Ik heb de afgelopen weken braaf de tram naar West genomen. Sinds vanochtend weet ik waarom. De verse lagen sneeuw wreef ik zonder problemen van de autoruiten af. Maar voor het eerst in mijn leven heb ik het ijs aan de binnenkant van het raam moeten bikken. Wat leidde tot een soort sneeuwstorm in de auto.
Maar goed, daarna kon ik zonder problemen naar vriendin Ageeth rijden die in Weteringbrug aan het water woont. En dan is het ineens weer genieten van dat ijzige weer; stoere mannen die voorbij scheuren op hun noren, kinderen die achter stoeltjes aan krabbelen, witte grasvelden, wuivend riet en een hond die als een bezetene achter de stuivende sneeuw aan rent. Heerlijk, wat een mooie plaatjes. Maar dan wel lekker vanachter het glas met een warme kop thee in mijn handen!

(maar de Nintendo is toch nog net nog wat interessanter)

De afgelopen dagen en de kerst bracht ik op de bank en in bed door. Overal spierpijn, flink koorts, zere tanden, brandende ogen, oftewel; geveld door de griep. Gelukkig hadden we vlak voor ik ziek werd nog even genoten van de sneeuw, hoewel Veere net als ik snel klaar is met de kou. Even sleetje rijden tot de hoek en daarna vlug weer terug. Leuk dat we weer eens een witte kerst hadden. Maar leuker dat de sneeuw weer weg is, dat geglibber zit niet echt in mijn systeem. We gaan groen het nieuwe jaar in. Met een mooie wens:

Als ik een vallende ster niet zie, wens ik dat jij hem wel ziet

Iedereen een gezond en gelukkig 2010!

Als je een moeder hebt die altijd voor je klaar staat, die wekelijks je dochter opvangt en de strijk doet, die nooit te beroerd is haar plannen voor je om te gooien, met wie je kunt lachen en huilen en bij wie je kunt aankloppen voor raad dan weet je dat je de beste moeder hebt van de wereld. En zo’n moeder heb ik dus. Toen ze de wens uitsprak voor haar 65e verjaardag een echt feestje te hebben hoefde ik dan ook geen seconde na te denken; dat feest zou ze krijgen. Omdat ik haar uiteraard wel een dag wilde geven om nooit te vergeten begon ik maanden geleden al met plannen. Gisteren was de invasie. Zo’n 25 vriendinnen die van heinde en verre om 9 uur op de stoep stonden om mee te vieren. En achteraf kan ik zeggen: missie geslaagd!

Na een korte ontvangst togen we met de hele meute naar het restaurant van Paul van Waarden waar we na het aansnijden van de taart met zijn allen een heerlijke lunch bereidden. Drie gangen, klein optreden van de vriendinnen tussendoor, het was geweldig. Daarna terug naar huis voor een kopje thee en koffie een een mini-priveconcert van een violist. Gevolgd door de Prinses Marianne-wandeling door Voorburg. Voor degenen die dat niet weten: mijn moeder heet Marianne, dus dat leek me toepasselijk. We bezochten de oude kerk waar de Prinses Mariannebank staat te pronken en we bezochten plekken waar ze woonde. We mochten ook de (nu bewoonde) Oranjerie in. Tot slot een opwarmertje in een leuke kroeg en daarna thuis alleen met de familie nog wat eten. Het was een leuke, gezellige, mooie en emotionele dag. Heb ik eindelijk eens iets terug kunnen doen. Ik hou van je mam!

‘Mama, schrijf je lief met de V van Veere of de F van Frankrijk?’ vroeg Veere. Ze was druk bezig met de metallic pennen die ze van Sinterklaas had gekregen. Tevreden met het antwoord ging ze aan de slag. Het briefje waar ze daarna mee kwam aanlopen was ontroerend: ‘Lifu papa, lifu mama’. Leg een 5-jarige die net een maand bezig is met leren lezen en schrijven het verschil maar eens uit tussen ‘lieve’ en ‘lief’. Deze gaat in het plakboek!

Oke, het is een beetje laat, maar voor- en napret zijn vaak haast even leuk als het plezier op het moment zelf, dus toch nog even kort. Na heel veel nachten aftellen was het dan toch ein-de-lijk Sinterklaasavond. Veere had overdag sip gezegd dat ze het zo lang vond duren en daarna bekende ze dat ze pakjesavond leuker vindt dan haar eigen verjaardag. Hooggespannen verwachtingen dus. En ik denk dat die ook wel zijn uitgekomen. Na het weg werken van een enorme lading schuimpjes, koekjes, gevulde speculaas, banketstaaf en kruidnoten in allerlei soorten gingen we onze stembanden vast warm zingen terwijl papa Kuro ging uitlaten. En jawel, nog voor hij terug was werd er heel hard op het raam geklopt. Veere keek geschrokken, maar ze durfde toch wel naar de deur te lopen. Waar twee volle zakken met cadeautjes stonden te wachten. Ze stond er al aan te sjorren toen papa net weer kwam aanlopen. Hij had zwarte piet weg zien rennen! Jammer dat hij het zingen gemist had natuurlijk, maar die ontmoeting vond Veere toch wel heel bijzonder. Daarna begon ze in hoog tempo met uitpakken. Blijkbaar was zij liever geweest dan wij, want op zo’n 80 procent van de cadeautjes stond haar naam. Een van haar favoriete cadeautjes was het eendje dat echt kwaakt en dat je de fles moet geven. Niet helemaal biologisch correct, maar de manier waarop ze hem ‘s avonds op zijn rug in een dekentje laat slapen is dat ook allesbehalve.
Heerlijk feest, pakjesavond. Hoewel ik stiekem een klein beetje blij ben dat het weer afgelopen is (Sint bij papa, bij mama, op het werk, op school, op de opvang, ik kon geen rode mijter meer zien) verheug ik me nu al weer op volgend jaar. Veere trouwens niet, die heeft het te druk met haar advent-kalender met chocolaatjes en het inrichten van de kerstboom. Dag Sinterklaasje!